Overblog Follow this blog
Edit post Administration Create my blog
Streszczenia lektur

Streszczenia lektur

Omowienia oraz streszczenia dzieł różnych twórców

Ciąg dalszy

W ciekawy sposób naturę współczesnych mu ludzi, ukazuje Krasicki w satyrze

„Żona modna”

Utwór ukazuje w „krzywym zwierciadle” typy osobowości, które są charakterystyczne dla przedstawicieli szlachty polskiej. Pierwszą z nich jest Piotr - przedstawiciel konserwatywnej szlachty sarmackiej. Mężczyzna stara się podtrzymywać tradycje ziemiańskie, jest wierny staropolskim obyczajom i tradycjom. Przywiązuje dużą uwagę do praktykowania religii katolickiej, ale z drugiej strony zdecydował się na małżeństwo tylko z pobudek materialistycznych, licząc na posag swojej przyszłej żony. Jest to prawdziwa ironia tym bardziej, że szlachcic nie potrafi przeciwstawić się rozrzutności i ekstrawagancji swej wybranki.

Drugą osobą jest właśnie żona pana Piotra, która bezmyślnie naśladuje francuską modę i język, a potępia wszystko co polskie. W owy sposób, wprowadzając coraz to nowe innowacje, doprowadza swojego męża do ruiny. Ponadto jest egoistyczna, arogancka i próżna. Żona modna urządza salony i organizuje bale, jest dumna i zarozumiała. Myśli tylko o rozrywkach, życiu towarzyskim. Pragnie by na każdym kroku, usługiwała jej służba.

Jako, że jest typową zafascynowaną kulturą zachodu kosmopolitką, bohaterka łamie zwyczaje szlacheckie obowiązujące w ówczesnych czasach. Ulega presji wynikającej z panującej mody, czyli stylowi francuskiemu. Autor za pomocą satyry przedstawia więc konkretny przykład naiwności i bezmyślnego naśladowania cudzoziemskich wzorów. Zestawia obyczajowość miejską i wiejską, wyraża swój niepokój z powodu obniżania się poziomu etycznego społeczności.

U postaci hołdujących kosmopolityzmowi i nowym modom, Krasicki dostrzegał głupotę, bezmyślność, egoizm i zepsucie moralne. Właśnie te ujemne cechy zostały w sposób humorystyczny wyolbrzymione u bohaterki satyry. Pragnąc naśladować styl życia francuskiej magnaterii, kobieta doprowadza wspólny majątek do ruiny. Utwór jest obrazem obyczajowym i ironiczną kpiną z nieprzydatnego wychowania szlachcianek i ze sposobu myślenia chciwej polskiej szlachty.

Całkowicie innym utworem, który tymczasem demaskuje kolejną negatywną skłonność natury ludzkiej jest bajka Adama Mickiewicza pt: „Przyjaciele”. Tytuł jest jednak ironiczny, gdyż jak się okaże tytułowi bohaterowie wcale rzeczywistymi przyjaciółmi nie byli. Leszek i Mieszek początkowo wydawać by się mogło byli najbliższymi dla siebie osobami. Doskonale rozumieli się nawet bez słów, wydawało się, że jest to przyjaźń na całe życie. Pewnego razu podczas wędrówki po lesie, zaskoczył ich niedźwiedź. Leszek umiejący wspinać się po drzewach, bardzo szybko wszedł na najbliższe z nich, zostawiając na pastwę losu kompana nie potrafiącego chodzić po drzewach. Mieszek nie mając wyjścia zaczął udawać nieżywego. Niedźwiedź tylko go obwąchał, czując zapach odchodów, poszedł dalej. Pierwszy z bohaterów gdy schodził z drzewa, by zobaczyć czy drugi jest cały usłyszał tylko krótką ripostę: „przysłowie niedźwiedzie: że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie”. Jak więc widzimy, ich przyjaźń nie przetrwała swej próby, egoizm Leszka zwyciężył. Bajka ukazuje nam więć negatywną skłonność ludzkiej natury polegająca na myśleniu w trudnych sytuacjach tylko o sobie.

Share this post

Repost 0